فناوری

گذشته، حال و آینده Riot Games؛ استودیوی سازنده League of Legends [قسمت دوم – پایانی]

مریل و بک چند سال صرف تجربه StarCraft به همراه همدیگه کرده بودن. اونا از وجود مسابقات حرفه ای بازیای ویدیویی باخبر بودن. اونا حتی در نظر داشتن قبل از تشکیل رایت، لیگ مسابقات الکترونیکی خاص خود رو راه اندازی کنن. بک میگه که حتی تصمیم گرفته بودن نام اونو Ultimate Gaming League یا به طور خلاصه، UGL بذارن.

اما حتی تا همین پنج سال پیش، چشم انداز eSports تا این حد پیشرفته نبود و به اندازه امروز، به موفقیت نرسیده بود. وقتی رایت بازی لیگ آو لجندز رو روونه بازار کرد، هیچ برنامه ای واسه مسابقات حرفه ای نداشت و اصلاً نمی دونست که مردم به دنبال کردن بازی به صورت حرفه ای تمایل نشون میدن.

اما این مسئله خیلی زود تغییر کرد.

همه چیز از تورنومنتای سازمان داده شده از طرف طرفداران شروع شد. تا تابستون ۲۰۱۰، مسابقات حرفه ای League of Legends تا حدی پیشرفته بودن که رایت مجبور شد مسئولیت اونا رو برعهده گیرد. استودیو واسه اولین مسابقات رقابتی خود، نام جاه طلبانه «فصل اول» یا «Season One» رو انتخاب کرد و اونو با مسابقات Dreamhack Summer 2011 ترکیب کرد؛ رویدادی که دائم برگزار می شه و بازیای دیگری مثل کانتر استرایک و StarCraft 2 هم در اون هستن.

  • گذشته، حال و آینده Riot Games؛ استودیوی سازنده League of Legends [قسمت اول]

«به یاد میارم که ما روی ۲۰ صندلی تاشو نشسته بودیم و با اینکه نمی دونستیم کسی حاضر به تماشا می شه، تصمیم به استریم مسابقات گرفتیم.» بک با اشاره با فصل اول مسابقات لیگ آو لجندز ادامه میده: «در آخر دیدیم که بیشتر از ۱۰۰ هزار تماشاگر در حال دنبال کردن مسابقات هستن که باعث شد مغزمون سوت بکشه. ما فهمیدیم این چیزیه که بازیکنان لیگ [آو لجندز] عاشقش هستن و اونو جدی گرفتیم.»

بک، مریل و کارکنان رو به افزایش واحد eSports رایت برنامه ای بزرگ چیدن: به جای معطوف کردن تمرکز مسابقات eSports لیگ آو لجندز روی تورنومنتای شخص سوم و و بی سازمان، رایت میخواس لیگ خاص خودشو راه بندازه. این لیگ، چیزایی مانند مخابره بازیای با کیفیت به صورت هفتگی و برنامه ای یه ساله واسه گیمینگ حرفه ای لیگ آو لجندز رو شامل می شد.

اگه روشن تر بگیم، برنامه ای که هزینه زیادی به همراه داشت و قرار بود اشتباهات زیادی در اون انجام بشه.

یکی از بزرگترین اشتباهات رایت در بخش eSports، تنها یه سال بعد و طی فصل دوم مسابقات قهرمانی جهان در اکتبر ۲۰۱۲ به وقوع ملحق شد؛ مسابقاتی که در محیطی باز واقع در مرکز شهر لوس آنجلس دنبال می شدن. استودیوی پیشرفت دهنده ها چند خیابون رو بست و تعداد زیادی نمایشگر در اونا قرار داد تا تماشاگران قادر به تماشای بازی باشن. خورشید در آسمون و هوا بسیار گرم بود، اما به نظر نمی رسید که این مسئله تاثیری در هیجان مردم داشته باشه.

بعد اتفاقی غیرقابل پیش بینی به وقوع ملحق شد. تیم چینی WE در برابر تیم اروپایی Counter Logic Gaming در حال بازی بود. ۵۰ دقیقه از رقابت دو تیم گذشته بود و هر دو سخت مشغول جنگ بودن؛ تیم CLG از حریف چینی اش پیش افتاده بود اما هنوز امکان برگشت به بازی وجود داشت. اما یهو رابطه اینترنت قطع شد و هر دو تیم از بازی خارج شدن.

بک توضیح میده: «سرورها محلی نبودن. ما ورژنی کامل از تموم سرورهایمان نداشتیم که بتونیم در اون زمان با خودمون به اون جا ببریم.» بازسازی عینی بازی، چیزی غیرممکن بود، پس CLG و WE باید از اول شروع می کردن. اما یهو همین اتفاق دوبارهً تکرار شد. در آخر، رایت ناامید شد و بدون تموم کردن مسابقات، جمعیت رو به خونه فرستاد. «اندازه خشمی که ما احساس کردیم – ما افتضاحی کامل واسه تموم بازیکنان مون به بار آورده بودیم.»

با این حال بک میگه که این تجربه، درسی مهم در مورد مسابقات eSports به رایت آموخت: این که همیشه باید یه «نقشه پ» هم داشت؛ نقشه ای که پشتیبانی واسه نقشه پشتیبانی هستش و واسه بدترین شرایط ممکن تدارک دیده شده.

طی پنج سال گذشته، چشم انداز eSports به صورت کل و راه و روش رایت به صورت جز، بلوغ زیادی یافته اما همراه این بلوغ، یه سری از مشکلات جدید هم به وجود اومده ان که باید حل شن. تنها طی سال گذشته، مثلا، چند تیم از مسابقات قهرمانی رایت در شمال آمریکا محروم شدن و مریل مجبور بوده با جمعی کثیر از طرفداران عصبانی سر و کله بزنه.

یه چند وقت پیش هم موسس تیم Solo Mid، یعنی اندی دین ساختار سازمان eSports رایت رو مورد نقد قرار داد. مریل هم در پستی عمومی در انجمن اینترنتی Reddit گفت که دین حقوق کافی رو به اعضای تیمش نمی پردازه. این پست خیلی زود در تموم جامعه League of Legends به اشتراک گذاشته بود و خیلی از طرفداران مریل رو واسه نبود جواب به انتقاد دین و اتهامی که بهش وارد کرده بود سرزنش کردن.

«مکالمات زیادی پشت درای بسته داشتیم» مریل ادامه میده: «من درباره بخش ای حرف می زنم که دین و من هردو نسبت به اون اشتیاق داریم و من مکالمات خصوصی رو به فرومای عمومی بردم. من معمولاً در ارج گذاشتن به جایگاهی که لیگ به اون رسیده ناموفق هستم. ما در حال ساخت اینجور چیز بزرگی هستیم و نیازمند توجه زیادیه. هنوز دارم به اون عادت می کنم.»

بازی ارقام

عادت کردن به موفقیت لیگ آو لجندز واسه چند سال، فرآیندی معمولی بوده و گامای زیادی واسه ایجاد تغییرات در بخش تجارتی بازی ورداشته شده. تا سال ۲۰۱۱، لیگ آو لجندز مطمئنا عنوانی موفقیت آمیز بود و سود کلانی به همراه داشت، اما بک و مریل دیگه نمی خواستن که زیر دست مجموعه ای وسیع از سهام داران باشن. در شروع همون سال، موسسان رایت بخش اعظمی از سهام شرکت رو به Tencent فروختن.

مریل میگه: «سرمایه گذاران مالی معمولاً افق کوتاه تری در مورد فکر کردن به برگشت سرمایه به دست خودشون دارن. پرسپکتیو ما این بود که داشتن یه سهام دار که به طور کاملً با اهداف دراز مدت ما سازگاری داره، بهتر از داشتن چند سرمایه گذار جور واجور با هدفای فرق داره.»

این قرارداد واسه رایت سود زیادی به همراه داشته. با در نظرگیری موفقیت بازی، Tencent به پیشرفت دهندگان اجازه میده استقلال کامل داشته باشن. بک میگه که شایدً بیشتر کارمندان رایت، هیچوقت شخصی رو از طرف شرکت مادر چینی ملاقات نکرده ان.

کنار گذاشتن نگرانیا در مورد جلب رضایت سرمایه گذاران به رایت اجازه داد تا کمربندهایش رو ببنده و روی بهبود هرچه بیشتر لیگ آو لجندز تمرکز کنه. این موضوع هم اینکه به بک و مریل اجازه داد تا چیزی رو تشکیل که خیلی از کارکنان، اونو محلی عالی واسه کار کردن می دونن.

در سال ۲۰۱۳، یعنی همون سالی که رایت به مقر جدید و زیبایی در لوس آنجلس منتقل شد، سایت Business Insider، استودیوی پیشرفت دهنده رو به عنوان چهارمین شرکت برتر در لیست ۲۵ شرکت مناسب تکنولوژی خود واسه کار کردن قرار داد. در واقع رایت، تنها چند جایگاه پایین تر از فیسبوک قرار گرفت.

به گفته مریل، همه این مسائل به فلسفه اصلی رایت درباره استخدام و درباره طراحی بازی برمیگرده، همون چیزی که بک و ایشون رو از همون اول نسبت به تاسیس رایت تشویق کرد: همه چیز درباره بازیکنانه.

«ما کارکنان رو به انجام رسانی تعهدی که نسبت به بازیکنان داریم تشویق می کنیم.» مریل توضیح میده: «وقتی ما اونا رو ناامید کنیم، واقعاً احساس مزخرفی داریم. این یکی از چیزهاییه که رایترا رو بر می انگیزد و اونا رو هدایت می کنه.»

موسس رایت، تموم موفقیت شرکت رو مدیون بازیکنان لیگ آو لجندز می دونه. بک این بازیکنان رو «مبلغان» لیگ آو لجندز می نامد. اون میگه این بازیکنان هستن که گیمرهای جدید رو به بازی میارن و به اونا قول میدن که ارزش پشت سر گذاشتن روند سخت یادگیری رو داره. همین بازیکنان هستن که دلیل می شن بازی ارزش داشته باشه.

بک میگه: «بازیکنان ما ما رو رها نکرده ان و وفاداری عالی از خود نشون دادن که ما رو به صورت روزانه واسه احساس اینکه لیاقتش رو داشته ایم یا نه به رقابت میکشه. اونا کمک کردن که اینجور جامعه ای شکل بگیره و استریمای منحصر به فردی واسه تماشا وجود داشته باشه. همه این چیزایی که بازیکنان به دور بازی ساخته ان دلیل وقوع اینجور اتفاقاتی بوده.»

منظور بک از «اینجور اتفاقی»، موفقیت بی بدیل لیگ آو لجندز و پیروزی قابل امتحان اون هستش. در سال ۲۰۱۴، یعنی آخرین بازی که رایت تعداد بازیکنان رو به صورت عمومی منتشر کرد، اعلام کرد که در هر ماه، ۶۷ میلیون گیمر به تجربه بازی می پردازن. حالا، بعد از گذشت ۷ سال از عمر لیگ آو لجندز، این رقم از مرز ۱۰۰ میلیون گیمر عبور کرده.

با وجود رقم ارائه شده از طرف بک و مریل واسه جفت و جور این مقاله، موسسان رایت می گن که به صورت عادی، از صحبت درباره اعداد و ارقام متنفر هستن و به خاطر همین طی دو سال گذشته، هیچ آماری از طرف شرکت ارائه نشده.

«توضیحش سخته اما در آخر، این چیزها [آمار و ارقام] بی معنی به نظر می رسن.» بک میگه: «باحال ترین اتفاق وقتی به وقوع می رسه که می تونین در رویدادهای زنده از نزدیک با طرفداران ملاقات کنین. تنها اون زمان همه چیز شکلی واقعی به خود میگیره. وگرنه، اونا تنها اعدادی روی نمایشگر در سراسر جهان هستن.»

اما چه با حرف بک موافق باشین و چه نباشین، آمار در حال افزایش هستن.

بعد از این چی می شه؟

یکی از جوکایی که در صورت رابطه با کارکنان رایت یا بقیه افراد نزدیک به شرکت خیلی وقتا خواهید شنید اون هستش که باید به جای Riot Games، نام Riot Game واسه استودیو انتخاب می شد؛ در واقع طی ۱۰ سالی که از عمر رایت گیمز میگذره، شرکت تنها یه عنوان ساخته و اون چیزی نیس جز لیگ آو لجندز. حتماً اینجور شرایطی خیلی عجیبه اما بک میگه «یه بازی» تموم داستان رو روایت نمی کنه.

اون میگه: «ما حالا در دوران متفاوتی هستیم. شما هیچ شرکت خاصی رو نمی ببینن که پیشرفت کنه و طی ۱۰ سال، هیچی دیگه ای به بازار عرضه کنه؛ چون احمقانه س. اما ما فکر می کنیم که زمان و تلاش و تمرکز لازم واسه ساخت لیگ آو لجندز ۲ و لیگ آو لجندز ۳ رو روی بازی فعلی از زمان عرضه اون گذاشته ایم. این بازی اولویت حیاتی ما باقی می مونه.»

مریل لیستی رو به یاد می آورد که خود اون، بک و بقیه کارکنان ابتدایی شرکت هنگام عرضه فاز بتای لیگ آو لجندز جفت و جور کرده بودن؛ لیستی کامل از تموم ویژگیایی که پیشرفت دهندگان میخواستن در بازی بذارن. با گذشت چند سال، لیست کوتاه تر شده اما هنوز خیلی از المانا باقی مونده ان، رایت هم تصمیم داره تموم اونا رو به واقعیت تبدیل کنه.

شرکت رایت از چند سال پیش درباره اضافه کردن قابلیتای بیشتری مانند بازپخش رقابتا، کلاینت جدید واسه بازی، مد سندباکس و تورنومنتای داخل بازی صحبت کرده اما هنوز آماده نیستن. مریل قول میده که آماده می شن؛ البته در زمان مناسب.

اما در طرف دیگه، بک هم اینکه وعده میده که S جمع نام Riot Games رو به چیزی حقیقی تبدیل کنه. استودیو از زمان شروع به کار خود، بیشتر از ۱۰۰۰ کارمند استخدام کرده و با اینکه بیشتر اونا تمرکز خود رو روی لیگ آو لجندز معطوف کردن، بعضی از کارکنان در خفا مشغول کار در ساختمانی جداگونه هستن: گروه تحقیق و پیشرفت.

بیشتر رایترا هیچوقت نتونسته ان داخل واحد تحقیق و پیشرفت رو ببینن. اگه هم از مریل و بک بخواین که داخل اونو ببینین، با خنده اونا مواجه میشین. در جایی داخل اون ساختمون، تیمایی کوچیک مشغول کار روی پروژه هایی هستن که می تونه به عنوان بزرگ بعدی رایت تبدیل شه. خیلی از پروژه های واحد تحقیق و پیشرفت هیچوقت نور خورشید رو نمی بینن؛ درست مثل بازی کارتی و دیجیتالی لیگ آو لجندز که خبر اون در سال ۲۰۱۳ از طرف یه هکر افشا شد.

در اون زمان، مریل درباره بازی کارتی مورد اشاره گفت که رایت «همیشه در حال کار روی ایده های جدیدی واسه لیگ آو لجندز و بیشتره». وقتی از اون خواسته شد که اطلاعات بیشتری درباره اون بازی منتشر کنه، تمایلی به صحبت در این باره نشون نداد. با این حال بک تایید می کنه که پروژه بعدی رایت، حتماً ارتباطی به IP لیگ آو لجندز نداره.

اون میگه: «ما نسخه های پروتوتایپ می کنیم. ما درباره هر دو گزینه فکر می کنیم. بعضی از تجربیات باید از دیده های جور واجور مورد بررسی قرار گیرند و بعضی از تجربیات می تونن در دنیای لیگ فوق العاده باحال باشن. ما انعطاف پذیری از خود نشون می دیم.»

پس زمینه داستانی بازیای بعدی هرچی باشه، رایت هم اینکه کردن منابع بیشتر به پیشرفت لیگ آو لجندز به عنوان یه جهان غنی ادامه میده. در روزای اول بازی، استودیو پیشرفت دهنده نویسنده هایی تموم وقت استخدام نکرده بود؛ یه طراح ممکن بود چندین ساعت صرف طراحی بیوگرافی کاراکترهای جدید کنه و اهمیتی به چگونگی جای گرفتن اون در جهان بزرگتر بازی نشون نده.

حالا شرکت به کلی پس زمینه داستانی بازی رو از نو نوشته و تیمی کامل به همراه نویسندگان رو به استخدام خود در آورده که کل اونا رو «فونداسیون» می نامد.

«فونداسیون شامل هنرمندان و داستان نویسانیه که به معنی بخشیدن به جهان ما کمک می کنن.» مریل توضیح میده: «در لیگ آو لجندز، ما تنها می تونیم اینجور داستانی رو به بازیکنان ارائه بدیم، درسته؟ این از اون بازیایی نیس که بتونه به نوبه خود داستانی رو توضیح بده. بلکه هرچه داستانا عمیق تر باشن، تجربه غنی تری به دست میاد، کاراکترها باحال تر می شن و این لیست بازم ادامه پیدا میکنه.»

گذشته از هر محصول مرموزی که شاید رایت مشغول کار روی اون باشه و شاید هیچ ارتباطی به لیگ آو لجندز نداشته باشه، شرکت قمار بزرگی روی «جهان سازی» کرده. اونا باور دارن که حتی تو یه بازی، دور شدن از سبک روایت روایت سنتی و ساخت داستانی غنی و پر جزییات به همراه کاراکترهای جور واجور، باعث بهتر شدن همه چیز می شه.

الان، داستان شخصیتای جور واجور از راه بیوگرافیای متنی کوتاهی در سایت لیگ آو لجندز روایت می شه، اما رایت امیدواره که بزودی کارای بیشتری بکنه. بک میگه که یکی از بخشای مورد توجه شرکت، ساختای فیلمای انیمیشنیه. بک میگه: «به صورت تاریخی، جلوه های خاص واسه نمایش گیم پلی لحظه به لحظه لیگ آو لجندز استفاده شدن. اما کم کم می خوایم با جلوه های خاص، داستانایی غنی و عمیق روایت کنیم.»

آینده رایت هم اینکه ممکنه وابسته به گسترش اون باشه. اوایل سال جاری میلادی، استودیوی پیشرفت دهنده، واسه اولین بار شرکت دیگری رو خرید؛ پیشرفت دهنده ای جداگونه به نام Radiant Entertainment که در حال کار روی عنوانی Survival و شبه-ماینکرفت و هم یه بازی مقابله ایه. بک میگه خرید Radiant منطقی بود چون هر دو شرکت، ارزشای مشابهی دارن.

قرار گرفتن رایت در جمع بهترین تولیدکنندگان صنعت بازیای ویدیویی، چیزی غیرقابل پیش بینی تا ۱۰ سال پیش بود؛ حتی شاید ۵ سال پیش. بک میگه که حتی نمی دونست پیمودن اینجور راهی شدنیه. پس حرکتی احمقانه میشه اگه بخوایم حرکت بعدی شرکت رو حدس بزنیم یا بفهمیم که طی ۱۰ سال آینده کجا میشه. الان، انگار بک و مریل حسابی مشغول راضی نگه داشتن طرفدارانی هستن که قبل از این جذب لیگ آو لجندز شدن.

حالا که بک و مریل مدیر استودیوی خاص خودشون هستن، وعده ای مهم به طرفداران و جامعه گیمری لیگ آو لجندز میدن: اونا هیچوقت روی خود رو برنمیگردونن و همیشه به حرف گیمرها گوش میدن، حتی وقتی که مورد انتقاد قرار گیرند. و اونا قرار نیس بازی رو رها کنن، حتی با این وجود که یه دهه از عمر شرکت میگذره. تا جایی که میشه آینده رو پیش بینی کرد، لیگ آو لجندز اومده تا بمونه.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *