پایان نامه ها و مقالات

منبع پایان نامه ارشد درمورد (8=n).، 01/0، لینالول، ل،

ل، 5 و 10 دقیقه پس از کاربرد لینالول 1/0 میلی مولار (8=n). 01/0 P<** و 001/0***P< در مقایسه با کنترل. شیب فاز دپلاریزاسیون پتانسیل عمل طی 5 و 10 دقیقه پس از افزودن لینالول کاهش نشان داد که این کاهش 5 و 10 دقیقه پس از افزودن لینالول در مقایسه با کنترل به ترتیب با 05/0 P< و 01/0 P< و 10 دقیقه پس از افزودن لینالول در مقایسه با 5 دقیقه با 05/0 P< معنی‌دار بود. شیب فاز رپلاریزاسیون نیز پس از کاربرد لینالول کاهش معنی‌داری را نشان داد، این کاهش 5 و 10 دقیقه پس از کاربرد لینالول در مقایسه با کنترل با 01/0 P< و در زمان 10 دقیقه نسبت به 5 دقیقه پس از افزودن لینالول با 05/0 P< معنی‌دار بود (شکل 4-2 و نمودار 4-5).
نمودار 4-5. مقایسه میانگین شیب فاز دپلاریزاسیون (A) و شیب فاز رپلاریزاسیون (B) بین سه حالت کنترل، 5 و 10 دقیقه پس از افزودن لینالول 1/0 میلی مولار (8=n). 01/0 P<** و 001/0***P< در مقایسه با کنترل و 05/0 P<# در مقایسه با 5 دقیقه پس از کاربرد لینالول. مدت دوره مهاری بعد از فعالیت برانگیخته51(PSIP) پس از تزریق جریان‌های دپلاریزان (nA2-1) با افزایش شدت تحریک در هر یک از شرایط کنترل و در حضور لینالول افزایش یافت. لینالول نیز طول دوره مهاری بعد از فعالیت برانگیخته به ازاء هر جریان تحریکی را افزایش داد که این افزایش معنی‌دار نبود (نمودار 4-6). نمودار 4-6. مقایسه میانگین مدت دوره مهاری بعد از فعالیت برانگیخته پس از تزریق جریان‌های دپلاریزان (nA2-1) در شرایط کنترل و در 10 دقیقه پس از افزودن غلظت 1/0میلی مولار لینالول به رینگر حلزونی نرمال (6=n). فرکانس پتانسیل‌های عمل برانگیخته در حین تزریق جریان‌های دپلاریزان (nA2-1) پس از کاربرد لینالول افزایش یافت که این افزایش معنیدار نبود. مقاومت ورودی سلول در طی تزریق جریان‌های هیپرپلاریزان(nA3-1)، پس از افزودن لینالول نسبت به حالت کنترل اختلاف معنی‌داری نداشت (جدول 4-1). 10min
control
Time
2/39±10/62
2/77±11/24
Input Resistance(MΩ)

جدول 4-1. مقاومت ورودی سلول در شرایط کنترل و 10 دقیقه پس از کاربرد لینالول 1/0 میلی مولار.

4-2-2) ویژگی‌های پتانسیل عمل خودبخودی در حضور لینالول 2/0 میلی مولار

افزودن لینالول 2/0 میلی مولار به محلول خارج سلولی موجب افزایش معنیدار آستانه پتانسیل عمل شد که 2 دقیقه پس از افزودن لینالول نسبت به کنترل با 01/0 P< معنی‌دار بود. دامنه‌ پتانسیل عمل طی 2 دقیقه پس از کاربرد لینالول کاهش یافت که تفاوت معنی‌داری را نشان نداد (نمودار 4-7 و شکل 4-3).
نمودار 4-7. نمودار مقایسه آستانه (A) و دامنه (B) در پتانسیلهای عمل ثبت شده در حضور غلظت 2/0 میلی مولار لینالول (6n=). 01/0 P<**در مقایسه با کنترل. شکل 4-3. الگوی فعالیت خودبخودی در شرایط کنترل و 3 دقیقه پس از مجاورت با غلظت 2/0 میلی مولار لینالول. لینالول طی 3 دقیقه منجر به تغییر الگوی فعالیت خودبهخودی منظم نورون در حالت کنترل به الگوی burst شد. اثرات حاصل از غلظت 2/0 لینالول پس از شستشوی محفظه حاوی لینالول با رینگر حلزونی نرمال، تا حد زیادی برگشت پذیر بود.
شیب فاز دپلاریزاسیون پتانسیل عمل طی 2 دقیقه پس از افزودن لینالول 0.2 میلی مولار کم شد که این کاهش با 01/0 P< معنیدار بود. شیب فاز رپلاریزاسیون نیز 2 دقیقه پس از کاربرد لینالول کاهش یافت ، که این کاهش با05/0 P< معنیدار بود (نمودار 4-9 و شکل 4-6).
نمودار 4-8. مقایسه میانگین شیب فاز دپلاریزاسیون (A) و شیب فاز رپلاریزاسیون (B) بین دو حالت کنترل و 2 دقیقه پس از افزودن لینالول 2/0 میلی مولار (8=n). 05/0 P<* و 01/0 P<** در مقایسه باکنترل. شکل 4-4. مقایسه پتانسیل ثبت شده از یک نورون در دو زمان کنترل (a) و 2 دقیقه (b) پس از افزودن لینالول 2/0 میلی مولار. بدنبال بکارگیری لینالول 0.2 میلی مولار شیب فاز دپلاریزاسیون و شیب فاز رپلاریزاسیون پتانسیل عمل کاهش یافت. مدت دوره مهاری بعد از فعالیت برانگیخته پس از تزریق جریان‌های دپلاریزان (nA2-1) با افزایش شدت تحریک در هر یک از شرایط کنترل و در حضور لینالول افزایش یافت که این افزایش اختلاف معنیداری را نشان نداد (نمودار 4-10).
نمودار 4-9. مقایسه میانگین مدت دوره مهاری بعد از فعالیت برانگیخته پس از تزریق جریان‌های دپلاریزان(nA2-1) در شرایط کنترل و در 10 دقیقه پس از افزودن غلظت 2/0 میلی مولار لینالول به رینگر حلزونی نرمال (6=n).

فرکانس شلیک پتانسیل‌های عمل در حین تزریق جریان‌های دپلاریزان (nA2-1) پس از کاربرد لینالول افزایش یافت که این افزایش معنیدار نبود.
مقاومت ورودی سلول در طی تزریق جریان‌های هیپرپلاریزان (nA2-1)، پس از افزودن لینالول نسبت به حالت کنترل اختلاف معنی‌داری نداشت (جدول 4-2).

Time
Control
10min
Input Resistance(MΩ)
12/83±2/48
12/75±2/46

جدول 4-2. مقاومت ورودی سلول در شرایط کنترل و 10 دقیقه پس از کاربرد لینالول 2/0 میلی مولار.

4-3) ویژگی‌های پتانسیل عمل خودبخودی در حضور لینالول و مهار کننده‌های کانال‌های کلسیمی نیکل کلرید و نیفدیپین:

به منظور بررسی نقش کانال‌های کلسیمی در بروز تغییرات در الگوی فعالیت ناشی از لینالول ، به محفظه ثبت حاوی رینگر نرمال نیکل کلرید، مهار کننده غیر اختصاصی کانال‌های کلسیمی و نیفدیپین، مهار کننده کانال کلسیمی نوع L، افزوده شد و پاسخ سلول به لینالول پس از مهار کانال‌های کلسیمی بررسی شد. متعاقب بروز الگوی فعالیت burst در اثر لینالول، با
ا
فزودن NiCl (mM4) به محیط خارج سلولی کاهش تدریجی الگوی فعالیت burst در حدود 3 دقیقه پس از کاربرد NiCl، رخ داد. در غالب موارد در کمتر از 8 دقیقه پس از افزودن NiCl حذف تدریجی burst مشاهده می‌شد (شکل 4-5).

شکل 4-5. پس از بروز فعالیت burst در نتیجه افزودن لینالول 2/0 میلی مولار، NiCl به محفظه ثبت اضافه گردید. 3 دقیقه پس از افزودن NiCl به محیط خارج سلولی کاهش الگوی burst مشاهده شد. 8 دقیقه پس از افزودن NiCl حذف کامل الگوی burst قابل مشاهده است.
افزودن نیفدیپین (Nif) با غلظت μM40 به محفظه ثبت، بدنبال بروز فعالیت burst در اثر لیناول، منجر به کاهش الگوی burst در حدود 4 دقیقه پس از کاربرد Nif شد در غالب موارد در حدود 9 دقیقه پس از افزودن Nif الگوی فعالیت burst حذف شده و با اسپایک‌های منفرد جایگزین می‌شد. (شکل 4-6).

شکل 4-6. پس از بروز فعالیت burst در نتیجه افزودن لینالول 2/0 میلی مولار،Nif به محفظه ثبت اضافه گردید. 4 دقیقه پس از افزودن Nifبه محیط خارج سلولی کاهش الگوی burst مشاهده شد. 9 دقیقه پس از افزودن Nif حذف الگوی burst و برقراری اسپایکهای منفرد قابل مشاهده است.

4-4)ویژگی‌های پتانسیل عمل خودبخودی در حضور لینالول و مهار کننده‌های پروتئین کینازها، H89 و کلریترین

به منظور بررسی نقش پروتئین کینازها در بروز تغییرات در الگوی فعالیت ناشی از لینالول ، به محفظه ی ثبت حاوی رینگر نرمال H89، مهار کننده اختصاصی پروتئین کیناز وابسته به cAMP و کلریترین، مهار کننده اختصاصی پروتئین کیناز c، افزوده شد و پاسخ سلول به لینالول پس از مهار این پروتئین کینازها بررسی شد.
متعاقب بروز الگوی فعالیت burst در اثر لینالول، با افزودن (μM66) H89 به محیط خارج سلولی تعدیل تدریجی الگوی فعالیت burst در حدود 7 دقیقه پس از کاربرد H89، رخ داد. در غالب موارد در کمتر از 15 دقیقه پس از افزودن H89الگوی فعالیت burst بتدریج حذف شده و با اسپایک‌های منفرد جایگزین می‌شد (شکل 4-7).

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *